Al eerder schreef ik een blog over de eenzaamheid van een schrijver. Over hoe lastig het is om te laten zien dat je vooruitgang boekt. Dat er simpelweg periodes zijn van ogenschijnlijke stilte, die misschien zelfs wat argwaan oproepen.
Maar geloof me, ik ben wel degelijk vrijwel dagelijks aan het schrijven. Alleen ja… ik kan moeilijk mijn halve manuscript online zetten om te bewijzen dat ik bezig ben, om het maar even oneerbiedig te zeggen.
En ik denk ook niet dat jullie zitten te wachten op blogs over wat ik vind van de huidige politieke ontwikkelingen.
Of waarom men zich bij mijn voetbalclub meer bezighoudt met ego’s en eigen belangen dan met het voorkomen dat een concurrent over een paar jaar meer landstitels heeft dan wij. Of op een uitgebreid verslag van wat ik allemaal wel en niet doe op een dag.
Of dat ik ergens vorig jaar een mede schijfster, die trots aangaf inmiddels te kunnen leven van het vak, ontmoette en ik middels haar toespraak het idee kreeg dat ze haar schoenen en een duur luxe etentje in het buitenland, belangrijker vond dan tips geven over hoe je misschien zelf óók succesvol kunt worden…
Nee, dat doe ik maar niet.
Maar ik ben dus echt gewoon nog altijd bezig. Met het tweede deel van mijn spionnenserie. En met andere schrijfprojecten die langzaam ook vorm krijgen. Ook heb ik plannen rondom een eerder verschenen boek en hoop ik daar ter zijner tijd meer informatie over te kunnen geven.
Het enige waar ik nog een beetje mee worstel, is de promotie. Dat blijft een lastig onderdeel van het vak. Schrijven gaat vanzelf als je tenminste blijft schrijven, maar jezelf en je werk zichtbaar maken voelt soms alsof je iets moet forceren wat niet helemaal bij je past.
Toch weet ik dat ik er iets mee moet. Moet ik wachten tot ik meer boeken heb uitgebracht? Tot mensen wat te kiezen hebben? Tot ik niet meer spreek over slechts twee schamele boekjes, terwijl andere schrijvers al een boekenkast hebben gevuld? Wachten totdat ik als schrijver gewoon wat meer werk kan tonen? Wachten tot ik écht wat kan laten zien?
Tegelijk probeer ik realistisch te blijven. Een naam bouw je niet in één keer op. Dat kost tijd, geduld en volhouden. Maar een boek moet ook een beetje succes hebben om het volgende makkelijker te kunnen publiceren. Dat is nu eenmaal de werkelijkheid.
Dus ja, ik voel de onrust. En ja, ik kies ervoor om toch geduldig te blijven. Blijven schrijven, blijven bouwen, en stap voor stap leren hoe ik mijn werk ook zichtbaar durf te maken.
Voor nu bedankt voor het lezen en tot een volgende blog.