Nee, verwacht geen grote persconferentie, geen vuurwerkshow en geen tromgeroffel. Dat is niet nodig.
Toen AFC Ajax afgelopen jaar met Heitinga aan kwam zetten, wist ik eigenlijk meteen dat het seizoen al voorbij was voordat het überhaupt begonnen was. Waarom? Omdat meneer Heitinga, hoe sympathiek ik hem ook vind, simpelweg nog niet klaar was om AFC Ajax te trainen. Althans, niet als je kijkt naar de ambities en verwachtingen van onze mooie club.
“Michel, jij zou toch geen blogs meer schrijven over Ajax en dit soort onderwerpen?”
Klopt. Geen zorgen. Dit is slechts een kleine inleiding naar iets totaal anders. Ik ga hier geen uitgebreide analyse houden over opstellingen, backs die vergeten mee te verdedigen of middenvelders die lopen alsof ze onderweg zijn naar de supermarkt.
Nee, ik ga ook nog geen nieuw boek onthullen. Dat hoop ik later dit jaar pas te doen. Sterker nog, met de onthulling die ik vandaag ga doen, moet dat proces straks juist een stuk gemakkelijker worden.
Ik heb namelijk besloten om mijn toekomstige boeken vanaf nu in eigen beheer uit te gaan geven.
En ja… dat is een risico. Ja, dat brengt verantwoordelijkheid met zich mee. En ja, ergens voelt het ook alsof ik net als Ajax destijds een onervaren gebied binnenstap. Alleen hoop ik persoonlijk op een iets betere afloop.
Enfin.
Inmiddels heb ik twee boeken uitgebracht via een uitgeverij en de afgelopen tijd ben ik me steeds meer gaan verdiepen in de wereld van selfpublishing. Hoe meer ik daarover las, hoe vaker ik mezelf begon af te vragen:
Wat is nou eigenlijk nog het grote verschil?
Bij beide vormen moet ik grotendeels zelf zorgen voor grammatica, correcties en herschrijvingen. En laten we eerlijk zijn: bij het ene boek is dat beter gelukt dan bij het andere. Ook de omslag moet je in veel gevallen zelf ontwerpen of laten ontwerpen. Promotie? Op een gegeven moment kwam ook dat grotendeels op mijn eigen schouders terecht. En daar moet ik me, toegegeven ook wat beter mee bezig gaan houden.
Toen ik verder begon te lezen over uitgeven in eigen beheer, ontdekte ik eigenlijk vooral voordelen voor iemand zoals ik.
Ik kan publiceren wanneer ik zelf wil. Ik bepaal zelf de prijs, al zitten daar natuurlijk ook weer de nodige haken en ogen aan, maar dat onderwerp bewaren we maar even voor een andere blog. Daarnaast kan ik mijn boeken niet alleen fysiek uitbrengen, maar ook als e-book.
En misschien nog wel het interessantste: ik kan er zelfs luisterboeken van maken.
Dat laatste vind ik persoonlijk toch wel een mooie ontwikkeling. Zeker nu luisterboeken steeds populairder worden en mensen boeken consumeren tijdens het autorijden, wandelen of simpelweg terwijl ze thuis de was opvouwen. Ja, ook mijn toekomstige hersenspinsels kunnen straks gewoon tussen twee sokken en een handdoek door worden beluisterd.
Betekent dit dat ik nu ineens een grote ondernemer ben geworden? Nee, absoluut niet.
Mijn grote voordeel is juist dat ik, in tegenstelling tot AFC Ajax destijds met het risico van een zeer onervaren trainer, vooralsnog niet hoef te leven van het schrijverschap. Terwijl ik dit schrijf, moet ik ook ineens weer denken aan die schrijfster tijdens een schrijfwedstrijd die uitgebreid vertelde over haar peperdure rode schoenen en dat luxe visgerecht in Parijs. Schrijftips voor beginnende schrijvers, waaronder scholieren die aandachtig voor haar neus zaten te wachten, kwamen er nauwelijks uit. Want zij kon inmiddels van het schrijven leven, vertelde ze trots. En dat zal ze ongetwijfeld verdiend hebben hoor… maar toch, een paar tips meegeven had, zeker voor voor die jongeren, best gekund. Dat was in ieder geval mijn gedachte na afloop.
Maar ik hoef en wil daar niet te staan om te kunnen roepen dat ik ervan kan leven…
Ik schrijf niet omdat ik rijk wil worden of omdat ik droom van dure diners in Parijs. Ik schrijf omdat ik verhalen wil vertellen. Omdat ik ideeën in mijn hoofd heb die eruit moeten. Omdat ik het mooi vind wanneer mensen zich herkennen in iets wat ik geschreven heb, of juist even kunnen ontsnappen aan hun eigen werkelijkheid.
En juist daarom voelt deze stap voor mij eigenlijk best logisch.
Het risico is aanwezig, natuurlijk. Maar tegelijkertijd is dat risico tegenwoordig ook weer niet zó enorm groot meer. Zeker niet met de mogelijkheden die er nu bestaan rondom printing on demand, e-books en selfpublishingplatformen.
Dus vanaf nu ga ik het gewoon zelf proberen… en ja, dan hoop ik daar ooit óók voor jonge schrijvers te staan. Niet om te kunnen vertellen dat ik ervan kan leven, maar om ze schrijftips te geven zodat zij óók hun droom kunnen waarmaken!
Tot de volgende blog.